اعتماد را توقیف کردند. حتی این اعتماد را هم توقیف کردند. ای وای من ...

همچنان می بارد این ابر سیاه ساکت دلگیر.

این ماه (آبان ماه سال 90) آخرین ماهی است که ابراهیم رها، مطلبی می نویسد! کل ماجرا را خلاصه و در همین یک خط گفتم. اما حالا می خواهم چند و چون ماجرا را با مخاطبان همیشه عزیزم در میان بگذارم.

تا پایان این ماه می نویسم و دیگر هیچ چیز در هیچ جا به قلم ابراهیم رها نوشته نخواهد شد. منظورم این نیست که فقط دست از ستون نویسی روزنامه برمی دارم، دیگر کتاب یا فیلمنامه یا... هم نخواهم نوشت. با پایان آبان امسال، ابراهیم رها هم تمام می شود.

به روایتی این ستون های بیانیه که در روزهای آتی می نویسم آخرین مطالبم پس از سال ها نوشتن ستون طنز روزانه است. در این سال ها پر از خاطرات تلخ و شیرین شده ام. حدود پنج سال در همین روزنامه اعتماد ستون ثابت روزانه داشتم. از جنگ سرد شروع شد و با بیانیه تمام می شود. طی این مدت در روزنامه های یاس نو، سرمایه، بهار، کلمه سبز، فرهنگ آشتی، روزگار و... هم ستون نویسی آن هم به شکل روزانه داشته ام.

گاهی برای مدت چند ماه سه یا چهار ستون طنز در روز می نوشتم. و گاهی در کنارش مطالب طنز هفتگی در نشریاتی مثل گزارش فیلم، مردم و جامعه، چلچراغ و... اگر در این مدت توفیقی بود از عنایت خدا بود و لطف بی دریغ شما. اگر نقصی هم بود بی تردید از قلم من بوده. گمانم حدود پانزده، شانزده سال فعالیت در عرصه طنز کشور داشته ام. با بعضی کارها خودم بغض کردم و با خیلی از کارها امیدوارم شما خندیده باشید.

چندین جلد کتاب هم حاصل همین سال ها بوده، در حال حاضر نیز چهار جلد کتاب نزد انتشارات روزنه دارم که امیدوارم همگی از ارشاد مجوز بگیرند و چاپ شوند. یک جلد کتاب را به انتشارات علمی قول داده ام که در همین آبان تمام می شود و تحویل ناشر می دهم. یک کتاب هم با انتشارات حوض نقره خواهم داشت که در همین ماه آن را هم تحویل می دهم. شخصا دوست دارم برعکس سال های 84 تا 90، این کتاب هایم مجوز بگیرند و راهی بازار شوند. یکی دو فیلمنامه هم در دست دارم که مراحل آخرشان را می گذرانند و یقینا به ایام پس از این آبان نخواهند کشید و... و تمام این حرف ها یعنی با پایان آبان ماه امسال ابراهیم رها هم پایان می گیرد.

دلیل این تصمیم نه فشارهای سیاسی است نه مشکل خاصی در روزنامه، نه... در عین حال خیلی چیزهاست. مثلا اینکه من در یکی از روزهای آبان امسال با سی و نه سالگی خداحافظی می کنم و برای خودم مرد گنده یی می شوم! نمی دانم چهل سالگی چه طعمی خواهد داشت. منتظر اتفاق ویژه یی هم نیستم اما گفتم شاید یک دلیل این تصمیم این باشد و احتمالا مربوط به این است که آدمیزاد کمی خل تر می شود! نمی دانم کاری که می کنم عاقلانه است یا نیست. واقعیت اینکه خیلی به این بخش ماجرا فکر نکرده ام. فقط این را بدانید که تصمیم بسیار دشواری است. یک جور جان کندن است. برای یک نویسنده، رسما مردن است. خداحافظی است. خداحافظی نه تنها با قلم و کاغذ و طنز که با تمام محبت هایی که بیش از یک دهه صمیمانه در حقم روا داشتید.

خداحافظی با بازخورد تک تک مطالبی که تو شب می نویسی و فردا جماعتی را سر شوق می آورد و بخشی از این حس خوشایند را در نامه ها و ایمیل ها و... می بینی. خداحافظی با کشش بی نظیر و حیرت آور(!) نوشتن، طنز نوشتن است. با این همه سوژه در پیرامون، مانند معتادی هستی که وسط چهار کیلو مواد مخدر نشسته باشی و لب نزنی!...

خداحافظی است دیگر. خداحافظی ابراهیم رها با مخاطبانی که نفس شان حق است. باری و بگذریم. بیش از این، زیاده گویی است. ببخشید این مطلب طنز نبود. این یک ماه با ستون بیانیه، کنارتان هستم، حس غریبی است. مانند بیماری که می داند نفس های آخر را می کشد. هر نفس غنیمتی است برای من. کارهای باقی مانده و نصف و نیمه غیر روزنامه یی را هم سامان می دهم، تا پایان ماه دوم از فصل سوم سال 90 و... و بعد ابراهیم رها هیچ طنزی نمی نویسد مگر آنکه روزی، طنزی، از ابراهیم رها بنویسد. من را دعا کنید، همین و خلاص!

بسم رب الشهداء و الصدیقین

هاله سحابی به جرم این که پدرش مرده بود، مردانده شد.

خدایا .... نه، این قرارمون نبود! اساسا آدم ها بر دو نوعند. کسانی که وقتی پدرشان می میرد، زنده می مانند و کسانی که وقتی پدرشان می میرد، مردانده می شوند. خداوندا لطف کن در اسرع وقت به ما کمی همت و قدری غیرت پست سفارشی کن. خدا، نه، این قرارمون نبود!

حافظ: «پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود/ مهرورزی تو با ما شهره آفاق بود».

حضرت حافظ دارد می گوید عید شما مبارک اما یک مقدار در لفافه می گوید احتمالاً شما متوجه نمی شوید. آنجا که می فرماید «مهرورزی تو با ما» در واقع می خواهد بگوید با توجه به توفیق حیرت انگیز پروژه مسکن مهر دیگر در سال جدید این آخرین مشکل ملت همیشه در صحنه هم که مسکن بود، از بیخ حل شده است و همه دست افشان و پاکوبان 13 روز آغازین را پشت سر گذاشته اند.

«شهره آفاق بود» هم کاملاً مشخص است. فقط یک ایراد کوچک دارد و آن هم این است که حافظ با بی دقتی از فعل بود استفاده کرده در صورتی که باید از فعل است و در صورت اصرار به حفظ قافیه از فعل خواهد بود، استفاده می کرد. در باب مقوله جذاب و شیرین شهره آفاق باید گفت که به مصادیق متعددی دارد اما من صرفاً به بحث اقتصادی آن اشاره می کنم. حافظ دارد می گوید شهره آفاق بلکه بیشتر است که مسوولان بتوانند با تلاش و ممارست بسیار در یک جایی کاری بکنند که هم رکود و هم تورم در کنار هم وجود داشته باشد. دقت کنید که این دو مبحث دقیقاً مخالف همدیگرند و خیلی تلاش می خواهد رسیدن به چنین دستاوردی و در واقع لسان الغیب دارد می گوید وقتی دستاورد به این گندگی دارد می رود توی... توی چشم تان دیگر در سال جدید چه دردی دارید؟ بروید به ادامه همان دست افشان و پاکوبان تان بچسبید، ول هم نکنید، هیچ رقمه !

در مصراع اول آمده «پیش از اینت بیش از این». اینجا خواجه شیراز دارد به شکل شفافی مساله اشتغال زایی و به تعبیری نرخ بیکاری را مطرح می کند. دارد می گوید پیش از اینت بیش از این بود. این آمار اشتغال است. می گوید قبلاً اشتغال بیشتر بود حالا کمتر شده. البته آگاهان معتقدند حافظ رسماً سیاه نمایی می کند چراکه مسوولان کارآفرین با آخرین متد علمی روز (آخرین متد علمی شب تفاوت های اساسی دارد) مشاغل یک ساعت در هفته خلق کرده اند و شاغلان این بخش که یک ساعت در هفته تلاش و کوشش می کنند را جزء آمار محسوب کرده اند و آمار بیکاری را پایین کشیده اند و با این پایین کشیدن قدم بلندی برداشته اند به شیوه به طور کلی!

مشاهده می کنید که حافظ دارد می گوید با شروع سال 90 همه چیز به بهترین شکلی... همان به بهترین شکلی! عید شما مجدداً مبارک.